«... بیچاره، تو نمی‌فهمی! که آمریکا فقط و فقط سر نام علی (ع) معامله خواهد کرد نه چیز دیگه! دعوا سر نام علی است. آخه چرا اینقدر تو نفهمی؟ [حضار با دست زدن به همراه شعار: مرگ بر آمریکا، مرگ بر آمریکا، مرگ بر آمریکا، مرگ بر آمریکا] حالا رهبر عزیزمون یک دوری داده [که] شما برید جلو ببینیم چه غلطی می‌کنید؟! [دست زدن مداوم حضار] ولی شما تردید نکنید، یک مثل بدی داره که من روم نمی‌شه اینجا بگم، ولی دشمن اگه تا آخر کار نیاد رضایت نمی‌ده، تو فکر کردی که مثلا با یک ماچه راضی می‌شه؟ [خنده حضار] این نیست، این اول کاره، تا آخرش می‌اد!». 

مداحان محترم کشور مانند بسیاری از مردم دغدغه هایی در مورد مسائل مختلف کشور دارند،دغدغه هایی که قطعا به خاطر نگرانی آنان برای سرنوشت انقلاب و کشور است. امااعلام این نگرانی ها و یا نقد عملکرد ها شایسته ست با صبوری صورت بگیرد و از الفاظ مناسب برای نقد ها استفاده شود. 

بی‌گمان، نقد دولت یازدهم همچون دولت دهم، نهم، هشتم و... یک تکلیف اساسی است که همه قشرها باید ‌در راستای تصحیح مسیر حرکت دولت به نقد «منصفانه» و متکی بر ادبیات «منصفانه» اقدام کنند. در این باره باید گفت که البته فرهنگ نقد با ملزوماتش ‌پذیرفته است .

هرچند شاید ‌بسیاری از منتقدان از جمله گوینده این جملات، دغدغه مسائل کشور را داشته باشد، ‌ولی نوع بیان این دغدغه‌هاست که جایگاه این امور را تقویت یا تضعیف می‌کند و طبیعتاً این ادبیات را باید متناسب با شخصی که مورد خطاب قرار می‌گیرد، بیان کرد. اینها همه در حالی است که ائمه و بزرگان اسلام و مذهب تشیع، هیچ ‌گاه زبان به بدگویی با تکیه بر الفاظ خلاف شأن نقد برای به نقد کشیدن یک حوزه باز نکردند. ‌باید این دغدغه ها و نگرانی ها را پاس داشت ، اما نباید با استفاده از الفاظ نامناسب آنان را هدر داد.

با این حال، ‌پایه نقد امری ضروری است که ۳+۳ دریابند اگر با دولت کنونی تعاملی منطقی و مبتنی بر برد ـ برد نداشته باشند، فضای تعامل کنونی تا ابد پابرجا نیست و ملت ایران در حال حاضر فرصتی برای آزمودن وعده های غربی ها و آمریکا در اختیار آنان قرار داده است. فرصتی که نامحدود نیست و در صورت اثبات عدم صداقت آنان،به پایان خواهد رسید.